NouveauA partir de janvier 2009 des cours d'aquarelle à Puimichel.

Lundi 14h00 - 17h00
Jeudi 14h00 - 17h00
Samedi 9h00 - 13h00
Séances en petits groupes.


Stages d'une semaine (lundi - vendredi)sont également possibles.


Exposition permanente et visite de l'atelier sur rendez-vous. Nouveau dès janvier 2009 cours particuliers, illustrations et conseil par email et internet
Merci de nous contacter par téléphone (04 92 79 95 00) ou par courriel (arlette@arlettesteenmans.com)



Je vous souhaite bon voyage dans les galeries. La plupart de ces oeuvres sont à vendre. Pour les prix, merci de me contacter. Et si vous désireriez un tableau sur commande (portrait, animaux, fleurs, demeures,..., n'hésitez pas à me contacter!

Et merci de tout commentaire dans le livre d'or







Née le 5 février 1958, Arlette Steenmans habite jusqu'en 1982 dans le centre de Malines (Belgique).
Alors que s'affirme déjà une belle créativité artistique, elle se passionne pour l'observation des astres.
Après un bac scientifique, elle se lance dans les sciences mais elle se rend vite compte que ce n’est pas sa vraie passion et elle va étudier à l'école supérieure des Beaux Arts à Anvers, d'où elle sort diplômée en 1980.

PUIMICHEL(04)

L'année même elle expose pour la première fois. Mais elle rêve de grande aventure. En 1981, elle décide de partir pour Puimichel, dans le sud de la France, où avec son partenaire elle souhaite installer un observatoire de vacances .
Avec l’héritage de ses parents elle achète une vieille bergerie, la Remise, qu'elle restaure pierre par pierre.
Les conditions de vie sont précaires mais grâce à son sens développé des relations humaines et à sa connaissance approfondie des langues (néerlandais, anglais, allemand, français), elle fait de la Remise un lieu de rencontre priviligié pour un public très international.

A partir de 1988, Arlette Steenmans retrouve l'opportunité de se remettre à l'écoute de son inspiration. Vers 1990 elle effectue de longs séjours à Huddersfield (Angleterre). Elle y réalise une belle série de toiles. Quant à la Remise, dix ans de travail et une subvention de l’Union Européenne et du Conseil régional, ont transformé la bergerie en une peu luxueuse mais accueillante auberge.
Depuis 1998, Arlette Steenmans ne s’occupe plus de l’astronomie et récupère la totalité de sa maison et elle décide de se consacrer uniquement à sa peinture même si il faut craindre que l’ avenir ne soit que les « vaches maigres ».


Depuis 1984 Arlette Steenmans a exposé son oeuvre dans plusieurs pays (France, Suisse, Monte Carlo, Etats Unis, Belgique, Luxembourg, Angleterre, La Corée du Sud)

Mentions artistiques (voir aussi dans la galerie PALMARES):
1976 : premier prix de publicité (Malines, B)
1985: quatrième prix de peinture (Volonne,04)
1986: deuxième prix de dessin (Volonne)
1994: premier prix d'aquarelle (Volonne)
1995: premier prix de pastel et troisième prix de symbolisme (Cannes, 06)
1995:premier prix d'aquarelle (Peyruis, 04)
1996: premier prix du public (Peyruis, )
2002: premier prix du jury, supports classiques et premier prix oeuvre réalisée sur place (Oraison, 04)
2002: invité d'honneur, Pittsburgh, Etats Unis
2003: premier prix de peinture, 1er symposium (Digne les Bains, 04)
2004: premier prix oeuvre réalisée sur place (Oraison)
2005: premier prix du jury supports classiques (Oraison)
2005: invité pour représenter la Belgique au Wind Art Festival, Corée du Sud
2006 : premier prix d’aquarelle ( St Julien d’Asse, 04)
2006 : premier prix d’aquarelle (Rians 83)

De 1974 à 1980 ). Arlette Steenmans vit une période assez difficile. La perte de ses parents laisse un vide poignant et l’incertitude pour l’avenir est omniprésent.
Pour exprimer et évacuer ses moments de solitude elle se met à écrire et une collection de poèmes voit alors le jour. La plupart des poèmes sont écrits en néerlandais, sa langue maternelle.
Son écriture reste secrète pendant des années. Presque personnen n’est au courant de cette poésie.
Curieusement, sans pour autant avoir connaissance de l’écriture de l’artiste, plusieurs critiques d’art décrivent l’œuvre plastique de Arlette Steenmans comme très lyrique et comme pur poésie.













Collection de poemes

· Aan moeder (en neerlandais
· Voor mijn vader (")
· Eenzaam en verloren (")
· Voor het kikkertje (")
· Vaarwel mijn land der dwazen (")
· Gedicht voor mijn hond Flip (")
· Aan wie kan ik vertellen (")
· De ontmoeting (")
· Mijn hond is gestorven (")
· Bloemen (")
· Afscheid (")
· A qui pourrais-
je dire (en francais)
· Verlangen (en neerlandais)
· Slapeloze nacht (")
· De tuin van 't oudershuis (")
· Herinnering (")
· Het verleden (")

Aan moeder
zo tere het vallen in 't fonkelende nat
van dropjes van hoger gekomen
zo tere, moeder, is het dat
de dood je van ons heeft genomen
zo tere het sterven door regen en wind
om zacht naar diepte te deinen
zo tere, moeder, als bloesem bemind
om eeuwig in 't niets te verdwijnen
zo tere het leven van ons weggevlucht
de bloesem reeds lang hier vandaan
zo tere, moeder, zie'k nu pas de vrucht
van de bloem die hier heeft gestaan


Eenzaam en verloren
Vader is gestorven, liet achter ons met twee
water klaar bedorven tot grijs en loze zee
Verleden nam ons beet, nam weg de eenheid waar
eens pogend werd gesmeed, langzamer jaar na jaar
Vader is gestorven, de aarde staat niet stil
zelfs nu het verworven niet verder leven wil
Toekomst staat te wachten, een hand voor het gelaat
blikkend naar de nachten die niet hebben gebaat
want vader is gestorven, plannen waren loos
zij heeft slechts verworven, haar status voor een poos
Vroeger werd gezogen en leven nieuw gezonden,
de hond lijkt opgetogen, likt onwetend wonden
van haar in kamerjas, van mij net opgestaan
beginnend dagen vrij, we kunnen ze niet aan



Voor het kikkertje
O, kikkertje, lief schepsel klein
een jasje en een groen tapijt
het zal wel nooit jouw kennis zijn
te weten dan hoe schoon gij zijt
de stipjes, talrijk rond gevlekt
en oogjes puilend turend
op zoek naar eten, een insekt
en dan instinkt afvurend
O, kikkertje, ik zou zo graag
eens kruipen in jouw huid
en zien de schone wereld laag
ter hoogte van het kruid
waarin gij spreekt uw eigen taal
doorheen de kleine zachte geuren
O, kikkertje kon ik éénmaal
net als jij zo groentjes kleuren!



voor mijn vader
hoe stille is 't nu jij me laat
je zijn een straal van leven scheen
zo stille daar die sterre staat
in 't frele blauw zo heel alleen
hoe stille is 't nu jij me laat
net niet zo stil als ' t wel kan zijn
want 'k hoor nog steeds je hart dat slaat
hoe ver dat ook mag zijn
hoe stille is't nu jij me laat
zo stil dat 'k zelfs je adem hoor
en al de tranen die 'k nu ween
ik weet dat het niets baat
want ergens zingt een heel ver koor
en stille , zo stille ga jij nu heen



Vaarwel mijn land der dwazen
Vaarwel mijn land der dwazen
werken, zwoegen tot g'u krom
net niet glipte door de mazen
van het net naar andersom
Vaarwel mijn land der dwazen
met cijfers, nummers, tijd en stond
gij zijt gestrikt als dwaze hazen
in het tikkend klokverbond
Vaarwel mijn land der dwazen
de wijzers houwen bitter door
en filosofen, wijzen preken
't kaartspel met de rust als azen
maar ze kaarten zich van 't spoor
en blijven zelf in 't dwaze steken






Gedicht voor mijn hond Flip
Voor zijn ogen alleen al zou ik van hem houden
de kleuren van groen en bruin zo apart
Met zijn warmte alleen zouden branden de wouden
maar 'k sla ze veel liever op in mijn hart
Voor zijn huid alleen al zou ik van hem houden
zo zacht voor mij, geschoren of kaal
Met zijn vriendschap wellicht bleef vrede behouden
maar 'k noem ze slechts als onze taal
Voor zijn ouderdom nader bemin 'k hem niet minder
al zou hij nog jaren leven
en al was hij bron van meerdere hinder
voor zijn blikken, zijn groeten, zijn staren in 't rond
voor zijn zijn alleen al zou ik alles geven
ook is hij voor velen alleen maar een hond



Aan wie kan ik vertellen
Aan wie kan ik vertellen
hoeveel ik van je hou
de wind doet woorden vellen
als ik het zeggen zou
misschien kan't aan een vogel
maar die is telkens bang
wanneer ik juist wil zeggen
dat ik niet zonder kan
en bomen of de bloemen die weten 't veel te kort
want jaarlijks valt hun weten
steeds dieper in de grond
aan wie kan ik vertellen, de liefde van een vrouw
geen bloem, geen dier, geen mens
die 't ook maar ooit geloven zou



De ontmoeting
Er is meer in hemel ende aard
dan met woorden kan beslecht
onrust, wanhoop vaak gebaard
peilers dieper dan gezegd
De hemel houdt verstarring in
van wonderen daar ontleend
maar 'k heb ook meerdere keer gezien
dat 'k om die hemel heb geweend
De ontmoeting tussen jou en mij
is heden een levend gedicht
waarin liefde dan beschreven zij
als sterren van het hemellicht



Mijn hond is gestorven
Mijn hond is pas gestorven
van mij nu heen gegaan
zijn lijk weldra bedorven
zie ik al voor me staan
Mijn hond ligt dood zo broos
zoals ook sterven kan een mens
zijn wezen daar zo levensloos
gestapt over de grote grens
Mijn hond is nu gestorven reeds
een tijd lang van vandaag
ik mis hem en ik ween dan maar
en weet ik droom nog steeds
Eens echter klopt zijn hart te traag
en ben ik wakker klaar.



Bloemen
zolang nog bloemen leven fraaien
symbool voor hem, symbool voor haar
met wind als hulp doen liefde waaien
naar het in stengels geboren paar
zolang nog bloemen velden kleuren
harmonisch 'dagend tot het blauw
waaronder bijtjes 'zoete geuren
raadsel zijn van man en vrouw
zolang nog bloemen jaarlijks neder
gelegd voor hen die dierbaar zijn
zolang ze bloeien telkens weder
ook na verloren liefdeswijn
zolang nog bloemen zijn op aard
wordt afscheid nemen heus bezwaard



Afscheid
eens zullen bloemen, velden, wijd
naar 't verre mij gezellen
eens zal ik dan ook moe de strijd
mijn laatste dagen tellen
eens zal ik van je gaan
je laten zo bemind
zal hij de deur beslaan
mij nemen dan, de wind
voor altijd van mezelf
zal ik dan afscheid nemen
hellend naar de horizon
met tranen binden stenen
werpen in het water, ikzelf
sterf 's avonds met de zon



Slapeloze nacht
Onder een hemel o zo puur
kan ik het slapen nog niet aan
in dit lichte blauwe vuur
wil ik de verte gadeslaan
o god, o god, geloof ik weer?
Heb ik dan ooit geloof gehad,
of was het slechts een enkele keer
in hoge nood ik U aanbad?
Ik draai verwarring in mijn bed
ik voel me dronken, eek
alleen al als ik denk aan "het"
ik wordt wellicht nog bleek.
Was het nou geen pure nacht
een zacht en lichtend blauwe sfeer
of heeft dit wonder weer gebracht
een vraag, zovele meer?



A qui pourrais-je dire
A qui pourrais-je dire
que moi je t'aime vraiment
le vent ferait maudire
ces mots en le disant
et aux oiseaux c' est pire
car ils ont toujours peur
chaque fois que je veux dire
que j'ai si mal au coeur
aux arbres j' ai tenté
mais leur secret est court
leurs feuilles chaque année
l' enterrent sans retour
A qui pourrais-je dire
ce que je sens pour toi
il n'y a que sourires
de ceux ne croyant pas



Verlangen
Als ik naar dezelfde hemel zou zien
waar jij nu ook naar kijkt
of naar dezelfde ster misschien
die daar zo prachtig prijkt
Als ik naar dezelfde vogel zou zien
waar jij nu ook naar kijkt
of naar dezelfde duif misschien
die nu jouw huis bereikt
Als ik naar dezelfde trein zou luisteren
die golvend brengt de wind
en als ik aan een blad zou fluisteren
of naar een bloem zou wenken
jij wordt door mij bemind
zou jij dan aan mij denken?



De tuin van 't oudershuis
wit de maan
hoog aan de hemel
nu ontdaan
van stergewemel
blauw de lucht
groen het gras
vogels gevlucht
of in struikgewas
klokken zingend
nodigen tot de heer
klanken wringend
in het geheel
vogels in 't blauw
in groep verleidend
een eenling gauw
mijn wezen vermijdend
plots verzwonden
alleen nog de zon
om een bloem af te ronden
vlammend aan de horizon
geluid door de takken
een zachte zucht
zal dan ook verzwakken
tenslotte rust





Herinnering
Weet dat 't niet eens staat geschreven
in het water van de regen
niet in druppels freel als glas
of in een doodgewone plas
Niet in wolken van hierboven
niet in mooie kleine strofen
in een lied of zacht refrein
in 't lawaai van ginds een trein
Weet dat 't niet eens kan geschreven
dan alleen maar in mijn hart
waar je altijd wel zal leven
onze vader zo apart



Het verleden
ik hou van mijn verleden
het laat me niet meer los
ik weet dat toekomst, heden
rijpend is als druiventros
maar kind zie ik mezelf
in wereld onvolwassen
met tevergeefs gedelf
naar soortgelijke rassen
ik hou van vader, moeder, hond
maar die zijn al lang dood
ik hou van mijn verleden
maar 'k raak niet aan mijn brood
wanneer ik niet op tijd en stond
eens denken zou aan 't heden.









=